SuDeKa
15.10.2007, 00:01
Bir gün Hz. Ömer r.a., Hz. Ebu Bekir r.a.’a bazı sözlerinden dolayı kızmış, yerinden kalkıp gitmişti. Hz. Ebu Bekir r.a. da peşinden giderek Hz. Ömer r.a.’ın elbisesinden tutup şöyle demişti:
- Beni hoş gör, bağışla, da seni bağışlasın.
Hz. Ömer r.a. bu sözlere aldırmadan kırgın olarak evine girmiş ve kapıyı kapamıştı.
Bu olay Rasulullah s.a.v.’e ulaşınca mübarek yüzlerinde kızgınlık emaresi belirdi. Öğle namazı kılındıktan sonra, Hz. Ömer r.a. gelip Rasulü s.a.v.’in huzurunda oturdu. Fakat Rasulullah s.a.v. yüzünü çevirdi. Hz. Ömer r.a. Rasulullah s.a.v.’e yöneldikçe, Rasulullah s.a.v. yüzünü öteye çeviriyordu. Bu durum karşısında Hazret-i Ömer r.a. endişelendi ve ağladı. Sonra şöyle konuştu:
- Ya Rasulallah! Benden yüz çevirdiğini görüyorum. Biliyorum ki, hakkımda sana olumsuz bir haber ulaşmadan böyle davranmazsın. Sen bana kızgın olduktan sonra hayatımın hayrı olmaz. ’a yemin olsun ki, bana kırgın ve öfkeli olduğun sürece, dünyada kalmayı arzu etmem.
Rasulullah s.a.v. şu karşılığı verdi:
- Sen Ebu Bekr’e kızıp birşeyler söylemişsin. Sonra o senden özür dilemiş. Fakat sen onun özrünü kabul etmemişsin. Allahu Tealâ beni size peygamber gönderince, baştan hepiniz “yalancısın” dediniz. Arkadaşım Ebu Bekir ise, “sen doğru söylersin” diye beni tasdik etti. O zaman arkadaşımı terk ediveren siz değil miydiniz?
- Ey ’ın Rasulü! Rab olarak ’a, Nebi olarak Muhammed’e, din olarak İslâm’a inanıp rıza gösterdim.
Bu kez Hz. Ebu Bekr r.a. ayağa kalkarak dedi ki:
- Vallahi bu kırgınlığı önce ben başlattım, ben zulmetmiş oldum!
Hz. Ömer r.a., Hz. Ebu Bekir r.a.’a:
- Benden razı ol, da senden razı olsun, dedi. O da:
- seni bağışlasın, deyince, Rasulullah s.a.v.’in de öfkesi geçti.
Tarihu Medineti Dimaşk, 30/108
- Beni hoş gör, bağışla, da seni bağışlasın.
Hz. Ömer r.a. bu sözlere aldırmadan kırgın olarak evine girmiş ve kapıyı kapamıştı.
Bu olay Rasulullah s.a.v.’e ulaşınca mübarek yüzlerinde kızgınlık emaresi belirdi. Öğle namazı kılındıktan sonra, Hz. Ömer r.a. gelip Rasulü s.a.v.’in huzurunda oturdu. Fakat Rasulullah s.a.v. yüzünü çevirdi. Hz. Ömer r.a. Rasulullah s.a.v.’e yöneldikçe, Rasulullah s.a.v. yüzünü öteye çeviriyordu. Bu durum karşısında Hazret-i Ömer r.a. endişelendi ve ağladı. Sonra şöyle konuştu:
- Ya Rasulallah! Benden yüz çevirdiğini görüyorum. Biliyorum ki, hakkımda sana olumsuz bir haber ulaşmadan böyle davranmazsın. Sen bana kızgın olduktan sonra hayatımın hayrı olmaz. ’a yemin olsun ki, bana kırgın ve öfkeli olduğun sürece, dünyada kalmayı arzu etmem.
Rasulullah s.a.v. şu karşılığı verdi:
- Sen Ebu Bekr’e kızıp birşeyler söylemişsin. Sonra o senden özür dilemiş. Fakat sen onun özrünü kabul etmemişsin. Allahu Tealâ beni size peygamber gönderince, baştan hepiniz “yalancısın” dediniz. Arkadaşım Ebu Bekir ise, “sen doğru söylersin” diye beni tasdik etti. O zaman arkadaşımı terk ediveren siz değil miydiniz?
- Ey ’ın Rasulü! Rab olarak ’a, Nebi olarak Muhammed’e, din olarak İslâm’a inanıp rıza gösterdim.
Bu kez Hz. Ebu Bekr r.a. ayağa kalkarak dedi ki:
- Vallahi bu kırgınlığı önce ben başlattım, ben zulmetmiş oldum!
Hz. Ömer r.a., Hz. Ebu Bekir r.a.’a:
- Benden razı ol, da senden razı olsun, dedi. O da:
- seni bağışlasın, deyince, Rasulullah s.a.v.’in de öfkesi geçti.
Tarihu Medineti Dimaşk, 30/108