MAHMUDHOCA
16.02.2007, 21:49
ALLAH'IN HUZURUNA ÇIKACAKLARINI İNKAR EDENLER
GERÇEKTEN ZİYANA UĞRAMIŞTIR
"Yazıklar olsun o kullara ki, ne zaman kendilerine peygamber gelse, muhakkak O’nu alaya alırlardı."
Bu üzüntüler bir pişmanlıktır, ilacı olmayan bir nedâmettir. Hasret bunun içindir. Bir adam kendini köprüden atmaya kalksa sen ona acırsın fakat o sarhoş olduğu için buna hiç aldırmaz. İşte böyle bir insan helâk olmuş demektir. Ve ne zaman ki kişi dirilir, o zaman iş işten geçtiğini ve ilacı olmayan bir derde düşmüş olduğunu anlar.
Anlatılan manânın vukuuna binâen Mevlâ diğer bir ayeti kerimesinde şöyle buyurmaktadır;
"Yazık bana! Allah'a (ibadette) kusur etmişim. Ben muhakkak (Kur' an ve mü'minlerle) alay edenlerdenim." (Zümer; 56)
Ayet-i Kerime’den de anlaşılacağı üzere kişi Allah'ın yanında geri kalması, yani dünyada iken Allah-û Tealâ'nın kendisini en yüksek makama çıkmak için verdiği fırsatların tarafına dahi bakmaması sebebi ile helâkı çağırır fakat helâk gelmez ki kurtulsun. O zaman insan ister ki, yerler yarılsa o da, arasına düşüp kaybolup gitse. Zira cehennemde ölüm yoktur. Ora ya girecek olan kişi yanıp kül olacak sonra o küllerden aynı insan vücuda gelecek. Nitekim bu manâya işaret eden Mevlâ Tealâ şöyle buyurmaktadır.
"Şüphesiz ki ayetlerimizi inkâr eden kâfirleri yarın ateşe atacağız. Derileri piştikçe azabı duysunlar diye o derileri başka deriler ile değiştireceğiz. Çünkü, Allah gerçekten Aziz'dir, Hakîm'dir hükmünde hikmet sahibidir." (Nisa, 56)
Allah çok büyük Allah'dır, ne oluyor insanlara ki bunun önemini anlamıyorlar.
İnsanların çoğunun kalbinde dünya sevgisi var. Şarap içen birinden şarabın verdiği sarhoş-luk bir zaman gelir gider amma dünya sevgisinin verdiği sarhoş- luk kolay kolay gitmez. Resulûl lah (Sallalahû Aleyhi Vesellem) ashabına hitaben şöyle buyurdu:
"Siz Rabbinizden bugün beyyine (açık delil) üzeresiniz. Fakât sonra içinizde iki türlü sarhoşluk zahir olacak. Bunlardan biri; dünya sevgisi sarhoşluğu diğeri ise cahillik sar-hoşluğu."
Dünya sevgisinden dolayı Kur'an-ı Kerim'in manevi koku-sundan koku dahi alınamıyor.
Gelelim dersimizin ayet-i kerimesine. Mevlâ asi kullarına üzülerek buyurmuş idi. Peki Mevlâ üzülür mü?
Üzülecek iş yapıldı mı, Mev- lâ üzülür ki, bundan kasıd, üzülme muamelesi yapar de-mektir. O'nun üzülmesi bizim gibi değildir.
Birisi dedi ki;
"Bu günlerde Mevlâ çok dertli, kulları asilik ediyor." Dinleyen de;
“Sus, böyle denmez. Mevlâ istese hepsini bir ümmet kılar," diye cevap verdi.
Mevlâ'nın kullarına üzülme muamelesi nasıl olur... Bunu bir misâl ile açıklayalım.
Bir kimsenin çocukları ken dilerine zarar verecek bazı şeyler yapsalar, baba yavrularına acıdığından o şeyleri ortadan kaldırır. İşte Mevlâ ve Tekaddes Hazretleri de kullarını kendile- rine zararı olacak hâl, hareket ve kavillerden sakındırmak amacı ile Kur'an-ı Kerim vasıtayla ikaz ediyor, uyandırıyor. İşte Mevlâ'nın üzülmeside böyledir.
Bahis ile alâkalı bir başka ayet-i celilede şöyle buyurulmaktadır;
"Allah'ın huzuruna çıkacaklarını inkâr edenler gerçekten ziyana uğramıştır. Nihâyet kendilerine kıyamet ansızın geldiği zaman şöyle diyecekler: "-Vay bize yazıklar olsun! Dünyada kusur yaparak vaktimizi boşa çıkardık." Onlar günahlarını arkalarına yükleneceklerdir. Dikkât edin ki, yüklendikleri günah ne kötüdür!..."( En’am, 31)
"Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka birşey değildir. Elbette ahiret, yurdu, takva sahipleri (Allah'dan korkanlar) için daha hayırlıdır. Halâ aklınız başınıza gelmeyecek mi?" (Enam, 32)
Kınanan dünya bizi Allah' dan ayıran dünyadır. Kâlplerde öyle bir kavga gürültü gidiyor ki, pazar yerlerindeki gürültüden daha fazla. "O niçin öyle dedi, bu niçin böyle yaptı?" gibi düşüncelerle dopdoluyuz. İşte bu düşünceleri kâlpten atmakla Mevlâ bulunur. Pazar meydanına benzeyen kâlbin gürültüsü dinleneceğine, Mevlâ'mızın emirleri dinlenmelidir.
Bir kimseye bir arkadaşı kötülük ettimi; "Beşerdir ne yapalım, Allah onuda affetsin." demeli. Böyle denmesi gerekirken o kötülük onun içinde şişiyorda şişiyor. Affetmek nerede kaldı.
"Sûlh en hayırlı bir iştir." ayet-i kerimesi ile amel etmek nerede kaldı? Öyle oluyor ki, müslümanlardan hoca olanlar arasında dahi dargınlık olabiliyor. Bu hâl öyle bir hâdde ulaşıyor ki, dünya biraraya gelsede onlar düzelmiyorlar.
Peki ilim, hocalık, kardeşlik böyle midir?... "İlim bizde, amel başkasında."
Kin çok acayiptir, öyle bir hastalıktır ki, kansere çare bu-lunur, buna ilaç bulunmaz. Öyle ise bizlerde aramızda sûlh edelim ve bunu bozmamaya çok dikkât edelim.
***
"Allah kuluna (Peygamberine) kâfi değil mi? Seni Allah'dan başkalarıyla (putlarla) korkutuyorlar. Allah, kimi saptırırsa, artık onu hidayet edecek yoktur."
Bu ayet-i kerimede Mevlâ Tealâ şöyle buyurmuş oluyor: Ben kulum Muhammed Mustafa (Sallallahû Aleyhi Vesellem) ve diğer bütün mü’min kullarıma yetici değil miyim?
Ey onlara kötülük düşünenler! Ben neredeyim? Yok muyum? Benim dostlarıma siz kötülük düşünürken, beni uyuyor, bundan haberdar olmuyor muyum zannediyorsunuz?
Allah-û Tealâ Sure-i Bakara' da şöyle buyuruyor:
"Onu ne bir uyuklama tutabilir, ne de bir uyku" Ayet 255
Beni İsrail Hazreti Musa Aleyhisselâm’a:
"Ey Musa! Rabbin uyur mu?”
diye sordular. Hazreti Musa (Aley hisselâm) onlara:
"Allah'tan sakının (böyle suâl olur mu?)" dedi. Bunun üzerine
Mevlâ Tealâ O’na: "Ey Musa! Sana, Rabbin uyur mu diye soruyorlar, sen iki eline iki bardak al ve bütün gece ayakta dur." buyurdu.
Hazreti Musa Aleyhisselâm’ da böyle yaptı. Gecenin üçte biri geçince kendisine hafif bir geç-ginlik geldi. Kendisini toparlayıp bardakları sıkıca tuttu. Gecenin sonunda ise tam bir uykuya daldı ve bardaklar elinden düşerek kırıldı.
O zaman Mevlâ Tealâ:
"Ey Musa! Eğer ben uyusaydım, (sen uyuduğunda) elindeki bardaklar düşüp kırıldığı gibi, gökler ve yerler düşüp helâk olurlardı." buyurdu.
Allah-û Tealâ uyumaz ki; dostlarına bir kötülük düşünülsün de onu bilmesin. Mevlâ Tealâ buyurmuş oluyor ki:
Benim Peygamberime kötülük düşünüyorlar, beni niye hatırlarına getirmiyorlar? Ben hiç bir an uyumam. Ben onlar gibi tarla kazmam, onları insanlar kazar, ama tarlayı ben yarattım. Tarlaya tohumu insanlar eker fakat filizlerinin çıkacağı yolları ben açarım.
Keza Cenab-ı Hak, ağaçla-rın incecik dallarından su ge-çiriyor, bir de bakıyoruz dalla-rın uçlarından kocaman armutlar veya elmalar veya şeftaliler veya portakallar v.s. sarkıyor.
Vallahi billahi aklım ermedi Mevlâ Tealâ'nın işlerine. Hayran olmaktan başka çare yok. Fakat şu da varki, Büyük Şeyh Efendi’ nin buyurduğu üzere "Kalma hayvan, bu sırrı anla yahu" Bu sırları anlamaya çalışmalı, tefekkür etmeliyiz.
Meselâ bizim bedenimizin derisi, bizim ile beraber büyüyor. Aynı gıdayı aldığımız hâlde azalarımızın bazısı kısa, bazısı da uzun. Bazısı birbiri ile uyumlu. Gözlerimizin gelişmesine se-bep olan gıda bir gözümüze diğerinden fazla gidecek olsa, o gözümüz yumruk gibi büyük olurken, diğeri küçük kalır. Bu ölçüyü kim muhafaza ediyor?
Ders ayet-i celilemiz ile alâ kalı Sure-i Bakara'da şöyle bu- yurulur:
"O hâlde Cenab-ı Hak onlara karşı, sana kifayet edecektir ve O ziyade işitici, ziyade bilicidir." Ayet; 137
Ne güzel düştük ayet der-yasına, hangisini diyelim. Allah-û Tealâ ders ayetimizde ne buyurmuştu?
"(Habibim!) Seni benden başka ba-tıl ilahlar ile korkutuyorlar," o zaman ben neredeyim "Allah kimi saptırırsa artık onu hidayet edecek yoktur."
Bu ayet-i kerimeden Mevlâ Tealâ'nın ne demek istediğini anlıyorsunuz?
Mevlâ Tealâ:
"Habibimi korkutmaya çalışan dalâlettedir. Ceza olarak onu o da-lâlet çukuruna ben düşürdüm. Ben bir adamı dalâlet çukuruna düşürdüm mü, onu kimse oradan çıkaramaz, buna müsaade etmem, bende çıkarmam." buyuruyor.
"Ve kime ki Allah hidayet ederse, artık onun için bir saptırıcı yoktur. Allah her şeye galip, intikam sahibi değil midir?"
Mevlâ Tealâ bu ayet-i kerime ile de:
"Düşmanlarımdan intikam alacağım." buyuruyor.
Bir hadis-i kutside de şöyle buyurulur:
"Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse, şüphesiz ben ona hârp ilan ederim."
Sure-i Fetih'de de buyurulduğu üzere:
"Ve şu göklerin ve yerin orduları Allah'ındır. Ve Allah Aziz'dir, Hakim' dir." Ayet;7
GERÇEKTEN ZİYANA UĞRAMIŞTIR
"Yazıklar olsun o kullara ki, ne zaman kendilerine peygamber gelse, muhakkak O’nu alaya alırlardı."
Bu üzüntüler bir pişmanlıktır, ilacı olmayan bir nedâmettir. Hasret bunun içindir. Bir adam kendini köprüden atmaya kalksa sen ona acırsın fakat o sarhoş olduğu için buna hiç aldırmaz. İşte böyle bir insan helâk olmuş demektir. Ve ne zaman ki kişi dirilir, o zaman iş işten geçtiğini ve ilacı olmayan bir derde düşmüş olduğunu anlar.
Anlatılan manânın vukuuna binâen Mevlâ diğer bir ayeti kerimesinde şöyle buyurmaktadır;
"Yazık bana! Allah'a (ibadette) kusur etmişim. Ben muhakkak (Kur' an ve mü'minlerle) alay edenlerdenim." (Zümer; 56)
Ayet-i Kerime’den de anlaşılacağı üzere kişi Allah'ın yanında geri kalması, yani dünyada iken Allah-û Tealâ'nın kendisini en yüksek makama çıkmak için verdiği fırsatların tarafına dahi bakmaması sebebi ile helâkı çağırır fakat helâk gelmez ki kurtulsun. O zaman insan ister ki, yerler yarılsa o da, arasına düşüp kaybolup gitse. Zira cehennemde ölüm yoktur. Ora ya girecek olan kişi yanıp kül olacak sonra o küllerden aynı insan vücuda gelecek. Nitekim bu manâya işaret eden Mevlâ Tealâ şöyle buyurmaktadır.
"Şüphesiz ki ayetlerimizi inkâr eden kâfirleri yarın ateşe atacağız. Derileri piştikçe azabı duysunlar diye o derileri başka deriler ile değiştireceğiz. Çünkü, Allah gerçekten Aziz'dir, Hakîm'dir hükmünde hikmet sahibidir." (Nisa, 56)
Allah çok büyük Allah'dır, ne oluyor insanlara ki bunun önemini anlamıyorlar.
İnsanların çoğunun kalbinde dünya sevgisi var. Şarap içen birinden şarabın verdiği sarhoş-luk bir zaman gelir gider amma dünya sevgisinin verdiği sarhoş- luk kolay kolay gitmez. Resulûl lah (Sallalahû Aleyhi Vesellem) ashabına hitaben şöyle buyurdu:
"Siz Rabbinizden bugün beyyine (açık delil) üzeresiniz. Fakât sonra içinizde iki türlü sarhoşluk zahir olacak. Bunlardan biri; dünya sevgisi sarhoşluğu diğeri ise cahillik sar-hoşluğu."
Dünya sevgisinden dolayı Kur'an-ı Kerim'in manevi koku-sundan koku dahi alınamıyor.
Gelelim dersimizin ayet-i kerimesine. Mevlâ asi kullarına üzülerek buyurmuş idi. Peki Mevlâ üzülür mü?
Üzülecek iş yapıldı mı, Mev- lâ üzülür ki, bundan kasıd, üzülme muamelesi yapar de-mektir. O'nun üzülmesi bizim gibi değildir.
Birisi dedi ki;
"Bu günlerde Mevlâ çok dertli, kulları asilik ediyor." Dinleyen de;
“Sus, böyle denmez. Mevlâ istese hepsini bir ümmet kılar," diye cevap verdi.
Mevlâ'nın kullarına üzülme muamelesi nasıl olur... Bunu bir misâl ile açıklayalım.
Bir kimsenin çocukları ken dilerine zarar verecek bazı şeyler yapsalar, baba yavrularına acıdığından o şeyleri ortadan kaldırır. İşte Mevlâ ve Tekaddes Hazretleri de kullarını kendile- rine zararı olacak hâl, hareket ve kavillerden sakındırmak amacı ile Kur'an-ı Kerim vasıtayla ikaz ediyor, uyandırıyor. İşte Mevlâ'nın üzülmeside böyledir.
Bahis ile alâkalı bir başka ayet-i celilede şöyle buyurulmaktadır;
"Allah'ın huzuruna çıkacaklarını inkâr edenler gerçekten ziyana uğramıştır. Nihâyet kendilerine kıyamet ansızın geldiği zaman şöyle diyecekler: "-Vay bize yazıklar olsun! Dünyada kusur yaparak vaktimizi boşa çıkardık." Onlar günahlarını arkalarına yükleneceklerdir. Dikkât edin ki, yüklendikleri günah ne kötüdür!..."( En’am, 31)
"Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka birşey değildir. Elbette ahiret, yurdu, takva sahipleri (Allah'dan korkanlar) için daha hayırlıdır. Halâ aklınız başınıza gelmeyecek mi?" (Enam, 32)
Kınanan dünya bizi Allah' dan ayıran dünyadır. Kâlplerde öyle bir kavga gürültü gidiyor ki, pazar yerlerindeki gürültüden daha fazla. "O niçin öyle dedi, bu niçin böyle yaptı?" gibi düşüncelerle dopdoluyuz. İşte bu düşünceleri kâlpten atmakla Mevlâ bulunur. Pazar meydanına benzeyen kâlbin gürültüsü dinleneceğine, Mevlâ'mızın emirleri dinlenmelidir.
Bir kimseye bir arkadaşı kötülük ettimi; "Beşerdir ne yapalım, Allah onuda affetsin." demeli. Böyle denmesi gerekirken o kötülük onun içinde şişiyorda şişiyor. Affetmek nerede kaldı.
"Sûlh en hayırlı bir iştir." ayet-i kerimesi ile amel etmek nerede kaldı? Öyle oluyor ki, müslümanlardan hoca olanlar arasında dahi dargınlık olabiliyor. Bu hâl öyle bir hâdde ulaşıyor ki, dünya biraraya gelsede onlar düzelmiyorlar.
Peki ilim, hocalık, kardeşlik böyle midir?... "İlim bizde, amel başkasında."
Kin çok acayiptir, öyle bir hastalıktır ki, kansere çare bu-lunur, buna ilaç bulunmaz. Öyle ise bizlerde aramızda sûlh edelim ve bunu bozmamaya çok dikkât edelim.
***
"Allah kuluna (Peygamberine) kâfi değil mi? Seni Allah'dan başkalarıyla (putlarla) korkutuyorlar. Allah, kimi saptırırsa, artık onu hidayet edecek yoktur."
Bu ayet-i kerimede Mevlâ Tealâ şöyle buyurmuş oluyor: Ben kulum Muhammed Mustafa (Sallallahû Aleyhi Vesellem) ve diğer bütün mü’min kullarıma yetici değil miyim?
Ey onlara kötülük düşünenler! Ben neredeyim? Yok muyum? Benim dostlarıma siz kötülük düşünürken, beni uyuyor, bundan haberdar olmuyor muyum zannediyorsunuz?
Allah-û Tealâ Sure-i Bakara' da şöyle buyuruyor:
"Onu ne bir uyuklama tutabilir, ne de bir uyku" Ayet 255
Beni İsrail Hazreti Musa Aleyhisselâm’a:
"Ey Musa! Rabbin uyur mu?”
diye sordular. Hazreti Musa (Aley hisselâm) onlara:
"Allah'tan sakının (böyle suâl olur mu?)" dedi. Bunun üzerine
Mevlâ Tealâ O’na: "Ey Musa! Sana, Rabbin uyur mu diye soruyorlar, sen iki eline iki bardak al ve bütün gece ayakta dur." buyurdu.
Hazreti Musa Aleyhisselâm’ da böyle yaptı. Gecenin üçte biri geçince kendisine hafif bir geç-ginlik geldi. Kendisini toparlayıp bardakları sıkıca tuttu. Gecenin sonunda ise tam bir uykuya daldı ve bardaklar elinden düşerek kırıldı.
O zaman Mevlâ Tealâ:
"Ey Musa! Eğer ben uyusaydım, (sen uyuduğunda) elindeki bardaklar düşüp kırıldığı gibi, gökler ve yerler düşüp helâk olurlardı." buyurdu.
Allah-û Tealâ uyumaz ki; dostlarına bir kötülük düşünülsün de onu bilmesin. Mevlâ Tealâ buyurmuş oluyor ki:
Benim Peygamberime kötülük düşünüyorlar, beni niye hatırlarına getirmiyorlar? Ben hiç bir an uyumam. Ben onlar gibi tarla kazmam, onları insanlar kazar, ama tarlayı ben yarattım. Tarlaya tohumu insanlar eker fakat filizlerinin çıkacağı yolları ben açarım.
Keza Cenab-ı Hak, ağaçla-rın incecik dallarından su ge-çiriyor, bir de bakıyoruz dalla-rın uçlarından kocaman armutlar veya elmalar veya şeftaliler veya portakallar v.s. sarkıyor.
Vallahi billahi aklım ermedi Mevlâ Tealâ'nın işlerine. Hayran olmaktan başka çare yok. Fakat şu da varki, Büyük Şeyh Efendi’ nin buyurduğu üzere "Kalma hayvan, bu sırrı anla yahu" Bu sırları anlamaya çalışmalı, tefekkür etmeliyiz.
Meselâ bizim bedenimizin derisi, bizim ile beraber büyüyor. Aynı gıdayı aldığımız hâlde azalarımızın bazısı kısa, bazısı da uzun. Bazısı birbiri ile uyumlu. Gözlerimizin gelişmesine se-bep olan gıda bir gözümüze diğerinden fazla gidecek olsa, o gözümüz yumruk gibi büyük olurken, diğeri küçük kalır. Bu ölçüyü kim muhafaza ediyor?
Ders ayet-i celilemiz ile alâ kalı Sure-i Bakara'da şöyle bu- yurulur:
"O hâlde Cenab-ı Hak onlara karşı, sana kifayet edecektir ve O ziyade işitici, ziyade bilicidir." Ayet; 137
Ne güzel düştük ayet der-yasına, hangisini diyelim. Allah-û Tealâ ders ayetimizde ne buyurmuştu?
"(Habibim!) Seni benden başka ba-tıl ilahlar ile korkutuyorlar," o zaman ben neredeyim "Allah kimi saptırırsa artık onu hidayet edecek yoktur."
Bu ayet-i kerimeden Mevlâ Tealâ'nın ne demek istediğini anlıyorsunuz?
Mevlâ Tealâ:
"Habibimi korkutmaya çalışan dalâlettedir. Ceza olarak onu o da-lâlet çukuruna ben düşürdüm. Ben bir adamı dalâlet çukuruna düşürdüm mü, onu kimse oradan çıkaramaz, buna müsaade etmem, bende çıkarmam." buyuruyor.
"Ve kime ki Allah hidayet ederse, artık onun için bir saptırıcı yoktur. Allah her şeye galip, intikam sahibi değil midir?"
Mevlâ Tealâ bu ayet-i kerime ile de:
"Düşmanlarımdan intikam alacağım." buyuruyor.
Bir hadis-i kutside de şöyle buyurulur:
"Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse, şüphesiz ben ona hârp ilan ederim."
Sure-i Fetih'de de buyurulduğu üzere:
"Ve şu göklerin ve yerin orduları Allah'ındır. Ve Allah Aziz'dir, Hakim' dir." Ayet;7