ARAL
23.10.2008, 20:24
ALLAH dan gelen nurları alabilmek için, ALLAH ı, Resulullahı ve Resulullahın varisi olan velileri sevmek şarttır. Bir kimsenin bu üçünden birini sevmemesi nurdan mahrum olmasına sebeptir. Çünkü ALLAH (c.c.) nurun sahibi, diğerleri de nuru insanlara getiren oluklardır.
Sevgi hakkında Sünen-i Ebu Davudda zikredilen bir hadis-i şerif şöyledir:
Hazret-i Ömer Radıyallahü Anh rivayet ediyor:
*** ALLAH Resulü (s.a.v.) buyurdu:
***ALLAH ın kullarından bir takım insanlar vardır ki ne peygamberdirler ve ne de şehittirler. Lakin ALLAH katındaki mevkilerinden dolayı onlara hem peygamberler hem de şehitler kıyamet günü gıpta edecekler. Dediler ki:
***Ey ALLAH ın resulü kimdir onlar bize bildirir misin? Buyurdular ki:
***Akraba olmadıkları halde ve mali yönden hiç bir çıkarları da bulunmadığı halde birbirlerini sırf ALLAH için seven kimselerdir. Vallahi onların yüzleri nurdur. Şüphesiz onlar nur üzere olacaklardır. Onlar, insanlar korktukları zaman onlar korkmayacaklar, üzüldükleri zaman onlar üzülmeyeceklerdir. Sonra şu ayeti okudu: «Haberiniz olsun ALLAH ın velileri var ya; onlar için ne korku vardır ve ne de mahzun olacaklardır.» (Sure-i Yunus, 62)
Yine sevginin insanı nerelere götürdüğüne dair bir hadis-i şerif:
Buhari, Müslim, Ebu Davud ve Tirmizi, Hazret-i Enes Radıyallahü anhden rivayet ediyor:
Bir adam Peygamber Sallallahü aleyhi ve selleme:
***Kıyamet ne zaman kopacak? diye sordu. Efendimiz:
***Soruyorsun ama ona ne hazırladın? buyurdu.
***Bir hazırlığım yok; sadece ve ALLAH ve resulünü seviyorum. deyince o şöyle buyurdu:
***El-merü mea men ehabbe = Kişi sevdiği ile beraberdir.
Bu Hadis-ş Şerifin ravisi Enes radıyallahü anh buyuruyor ki:
***İslamdan sonra artık Peygamber Sallallahü aleyhi ve sellemin O halde sen sevdiklerinle berabersin. sözünden daha çok hiçbir şeye sevinmedik.
İşte ben de Peygamber sallallahü aleyhi ve sellemi, Ebu Bekri ve Ömeri seviyorum. Onlar gibi amelim yoksa da onları sevdiğim için inşaallah onlarla beraber olurum.
Görülüyor ki; ALLAH ın veli kullarını sevmek mümini bir yere götürebiliyor. Bir şartla ki, Kuran-ı Kerimdeki (fettebiuunii) emri icabı Peygamberimizin sünnetine tam sarılmakla.
Sevgi hakkında Sünen-i Ebu Davudda zikredilen bir hadis-i şerif şöyledir:
Hazret-i Ömer Radıyallahü Anh rivayet ediyor:
*** ALLAH Resulü (s.a.v.) buyurdu:
***ALLAH ın kullarından bir takım insanlar vardır ki ne peygamberdirler ve ne de şehittirler. Lakin ALLAH katındaki mevkilerinden dolayı onlara hem peygamberler hem de şehitler kıyamet günü gıpta edecekler. Dediler ki:
***Ey ALLAH ın resulü kimdir onlar bize bildirir misin? Buyurdular ki:
***Akraba olmadıkları halde ve mali yönden hiç bir çıkarları da bulunmadığı halde birbirlerini sırf ALLAH için seven kimselerdir. Vallahi onların yüzleri nurdur. Şüphesiz onlar nur üzere olacaklardır. Onlar, insanlar korktukları zaman onlar korkmayacaklar, üzüldükleri zaman onlar üzülmeyeceklerdir. Sonra şu ayeti okudu: «Haberiniz olsun ALLAH ın velileri var ya; onlar için ne korku vardır ve ne de mahzun olacaklardır.» (Sure-i Yunus, 62)
Yine sevginin insanı nerelere götürdüğüne dair bir hadis-i şerif:
Buhari, Müslim, Ebu Davud ve Tirmizi, Hazret-i Enes Radıyallahü anhden rivayet ediyor:
Bir adam Peygamber Sallallahü aleyhi ve selleme:
***Kıyamet ne zaman kopacak? diye sordu. Efendimiz:
***Soruyorsun ama ona ne hazırladın? buyurdu.
***Bir hazırlığım yok; sadece ve ALLAH ve resulünü seviyorum. deyince o şöyle buyurdu:
***El-merü mea men ehabbe = Kişi sevdiği ile beraberdir.
Bu Hadis-ş Şerifin ravisi Enes radıyallahü anh buyuruyor ki:
***İslamdan sonra artık Peygamber Sallallahü aleyhi ve sellemin O halde sen sevdiklerinle berabersin. sözünden daha çok hiçbir şeye sevinmedik.
İşte ben de Peygamber sallallahü aleyhi ve sellemi, Ebu Bekri ve Ömeri seviyorum. Onlar gibi amelim yoksa da onları sevdiğim için inşaallah onlarla beraber olurum.
Görülüyor ki; ALLAH ın veli kullarını sevmek mümini bir yere götürebiliyor. Bir şartla ki, Kuran-ı Kerimdeki (fettebiuunii) emri icabı Peygamberimizin sünnetine tam sarılmakla.